Najbolje delo najvećeg ruskog pesnika
Aleksandar Puškin je u Evgeniju Onjeginu dao umetnički presek ruskog drušva u jednom od najzanimljivijih perioda njegovog razvoja. U ovom remek-delu ruske književnosti zahvaćen je čitav ruski život dvadesetih godina XIX veka: od najviših plemićkih krugova do seljačkog staleža, od visokoobrazovanog intelektualca do čestite dadilje.
Onjegin i Lenski predstavljaju dva tipa mladih obrazovanih plemića čija je tragična sudbina posledica raskoraka između njihovih želja i sposobnosti i života koji vode. Kod Lenskog je uzrok razočaranja i nesreće idealizovanje stvarnosti koja nikad nije bila onakva kakvom ju je pesnik zamišljao dok je kod Onjegina taj sukob zasnovan na dubokim unutrašnjim protivrečnostima.
Lik Onjegina poslužio je kao uzor čitavoj galeriji tipova, takozvanih „suvišnih ljudi“, kao što su Ljermontovljev Pečorin ili Turgenjevljev Ruđin. S druge strane, jedina koja je u Puškinovom romanu svoju nesreću primila dostojanstveno, ne gubeći ni u jednom trenutku ravnotežu i dodir sa običnim narodom, bila je Tatjana, prva u nizu nezaboravnih junakinja moderne ruske književnosti.
Tragična priča o ljubavi, nevinosti i prijateljstvu, roman u stihovima Evgenije Onjegin u neprevaziđenom prevodu Milorada Pavića nezaobilazno je delo svetske literature.
„Najveći pesnik svog vremena.“ Vladimir Nabokov
